NASZA HISTORIA: ZABŁĄDZIĆ, BY ODNALEŹĆ DOM, NASZA DROGA DO LEŚNEGO RESETU

 

Wszystko zaczęło się nad tym samym jeziorem...

​

Choć oficjalnie poznaliśmy się na żaglach, śpiewając z gitarą przy ognisku, nasza wspólna ścieżka zaczęła się o wiele wcześniej. Ja (Gosia) dorastałam na Kurpiach, biegając po łąkach i kąpiąc się w rzekach, ale każde wakacje spędzałam na Mazurach – zbierając jagody i grzyby, pływając w jeziorze. Mój mąż, Darek, robił dokładnie to samo, nad tym samym jeziorem, zaledwie kilka kilometrów dalej. Od dziecka tętniła w nas ta sama miłość do lasu i wody.

Z czasem połączyliśmy siły i pasje. Ja ukończyłam ochronę środowiska z elementami projektowania krajobrazu, Darek – technikum chemiczne oraz zarządzanie i marketing. Gdy założyliśmy rodzinę, trudna sytuacja w kraju i chęć odkrywania świata popchnęły nas do wyjazdu do Anglii.

 

Angielski epizod i tęsknota za sosen szumem

​

W Anglii spędziliśmy kilkanaście lat (wioska pod Winchester). Przyciągnęła nas też tamtejsza architektura – czerwona cegła, kamień, drewno i słynne angielskie ogrody (zawsze bliskie naszym sercom). Ponieważ nie mieliśmy własnego kawałka ziemi, opiekowaliśmy się ogrodami innych. Ponosiła mnie tam fantazja – za pieniądze klientów urządzałam ogrody według własnego „widzi mi się”, a oni byli zachwyceni! Nasze dzieci zyskały tam świetną edukację, a praca w zieleni była dla nas czystą przyjemnością.

Jednak przez cały ten czas coś nas mocno ciągnęło z powrotem do warmińsko-mazurskich lasów. W Anglii brakowało nam zapachu sosen, świerków i przestrzeni. Podjęliśmy decyzję: wracamy do czasów naszego dzieciństwa. Wybraliśmy okolice Olsztyna – z racji bliskości natury, ale i cywilizacji. Olsztyn zresztą od razu przypomniał nam angielskie Winchester: rzeka, kamień i ta sama czerwona cegła. 

 

Jak zabłądziliśmy... i znaleźliśmy Śródkę

​

Pewnego dnia ruszyliśmy na poszukiwania działki. Obejrzeliśmy kilka miejsc i nic nam nie pasowało. Zrezygnowani uznaliśmy, że to chyba nie ten czas, nie to miejsce i pora wracać. I wtedy... zabłądziliśmy. Jeżdżąc wąskimi, krętymi mazurskimi dróżkami, nagle wyjechaliśmy z lasu i naszym oczom ukazała się Śródka. Spojrzeliśmy na siebie, przeszły nam ciarki i oboje powiedzieliśmy: „To jest to miejsce”.

Droga do własnego domu była jednak długa i wyboista. Pieniędzy nigdy nie mieliśmy w nadmiarze, na działkę z ledwością dostaliśmy kredyt. Przez kolejne lata mieszkaliśmy w Anglii, a do Śródki przyjeżdżaliśmy na wakacje... starą przyczepą kempingową. Jaka to była niesamowita radość, gdy wywierciliśmy studnię głębinową i po raz pierwszy trysnęła z niej woda! Wtedy poczuliśmy, że naprawdę możemy tu zamieszkać.

 

Dom budowany z sercem

​

Sama rozrysowałam i naszkicowałam nasz wymarzony dom, a zaprzyjaźniona architekt przeniosła to do programu budowlanego. Świętowaliśmy i ucztowaliśmy na każdym etapie budowy! Kiedy w końcu postanowiliśmy wrócić do Polski na stałe (najstarszy syn został w Anglii na studiach, ale do dziś współtworzy z nami Forreset, projektuje i stale nas odwiedza), dom był daleki od końca. Budżet pękł, brakowało prądu, hydrauliki i okien, a wszędzie stały budowlane stemple.

Był koniec sierpnia. Wypakowaliśmy cały nasz dobytek do przyszłego garażu. Darek szybko zbił okiennice z desek szalunkowych, na surowy beton (chudziak) położyliśmy dywany, wstawiliśmy łóżka i... zamieszkaliśmy bez okien! Gdy przyszły jesienne chłody, przenieśliśmy się z powrotem do przyczepy kempingowej.

Mieliśmy tam 40-litrowy zbiornik na wodę, więc kąpiel w pięć osób była nie lada wyzwaniem. Zamówiliśmy hydraulika, żeby zrobił absolutną podstawę: hydrofor i bojler. Na surowym betonie postawiliśmy wannę, w otwory na drzwi i okna wkleiliśmy folię. Nie było prądu, więc w łazience odpalaliśmy świece, wstawialiśmy piec gazowy, żeby nagrzać pomieszczenie, i w październiku biegliśmy w kurtkach z przyczepy prosto do gorącej wody. Wokół unosiła się para, hulał wiatr, a ja leżąc w tej wannie wyobrażałam sobie, że kąpię się w jakimś tajemniczym zamku. Na długich przedłużaczach podłączyłam pralkę, żelazko, by dzieci miały czyste ubrania do szkoły. To były piękne, szalone czasy.

 

Każda rzecz ma swoją duszę

​

Dom budowaliśmy powoli, drobnymi kroczkami, wykorzystując materiały z recyklingu: odzyskane drewno, starą cegłę. Co ciekawe, w pierwszym pokoju, który wtedy wykończyliśmy i w którym razem mieszkaliśmy, dziś znajduje się moja pracownia destylacji – to tam powstają nasze naturalne hydrolaty i olejki. A pierwszą rzeczą jaką zrobiliśmy w tym pokoju, po wykończeniu, było odpalenie kadzidła i włączenie muzyki.

Z kolei stara, żeliwna „koza”, którą pożyczyli nam teściowie, byśmy nie zamarzli (i na której dzieci smażyły rano jajecznicę), dziś ogrzewa naszych gości w apartamencie na poddaszu.

 

Forreset – dzieło całej rodziny

​

Od początku wiedzieliśmy, że to miejsce musi tętnić twórczością. W międzyczasie ukończyłam profesjonalne studia zielarskie i jako dyplomowany zielarz-fitoterapeuta dbam o zdrowie rodziny i naszych gości. Darek z kolei skończył kurs garncarstwa i tworzy z gliny (w czym też uczestniczę i ja oraz nasze dzieci).

Zanim otworzyliśmy podwoje dla gości, ciężko pracowaliśmy na etatach (ja m.in. w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, która to praca dawała mi wiele satysfakcji z możliwości ochrony tej cennej przyrody), by zarobić na wykończenie tej przestrzeni. W roku, w którym przyjęliśmy pierwszych gości, odszedł mój tata. Kochał Śródkę i Mazury. Zostawił nam swoją ukochaną łódkę – ku jego pamięci stworzyliśmy z niej łądne oczko wodne w ogrodzie.

W Forreset jest cząstka każdego z nas. Znajdziesz tu ręczne, szydełkowe prace mojej mamy, wsparcie teściów i niesamowitą energię naszych synów, którzy ciągle napędzają nas swoimi pomysłami.

Dziś idziemy o krok dalej. Właśnie wykańczamy nową przestrzeń warsztatową oraz dodatkowe miejsca noclegowe, by już lada moment ruszyć z pełnymi warsztatami zielarskimi i ceramicznymi. Forreset to nie jest zwykły biznes. To nasza wywalczona marzeniami historia, którą chcemy się z Wami dzielić.

Rozgość się u nas i poczuj ten reset na własnej skórze.